Phnom Penh leeft!

Alweer 5 weken in Cambodja en ik kan je vertellen, dat ik al aardig ingeburgerd ben.
De eerste drie weken nog geen eigen vervoer om de omgeving te verkennen, dus op zondag een tuktuk gehuurd, die ons de hele dag heeft rondgereden. Voor het beetje groen dicht bij huis moet je naar een eiland in de Mekong Rivier. Het was een toeristische route en veel groen hebben we niet gezien. Hij bracht ons via de hoofdweg naar een zijdeweverij in een dorp. Al tientallen weverijen gezien, dus daar waren we snel klaar. Daarna reed hij ons naar de punt van het eiland, dat in de droge tijd een heus strand heeft. En ja, alle dagjesmensen uit Phnom Penh waren er ook, het was er gezellig druk zullen we maar zeggen. Er waren ook diverse restaurantjes en het eten was er prima. Er wordt op verschillende plekken nog Frans gesproken.
Het lidmaatschap van de WIG (Women International Group of Cambodia) heeft me een aantal leuke contacten gebracht. Hoewel het een internationale groep is heeft het een grote Britse invloed. Charity staat hoog in het vaandel. Ben al meteen gestrikt om de taartenstand op 29 november op de Kerstmarkt te runnen. Ja, het duurt nog even, gelukkig, dus nog tijd om zoveel mogelijk mensen te benaderen iets te bakken, wat ik dan ga verkopen voor het goede doel.
Ieder donderdag is het koffiemorgen waar het wel en wee van de hele wereld besproken wordt.
Ik heb me ook aangesloten bij de fietsclub en ben al twee keer mee geweest. De eerste keer had ik een normale fiets gehuurd bij het hotel, terwijl iedereen op een mountainbike met redelijk grote wielen reed. Gelukkig zat er wel een helm bij. We startten om half 8 bij een pontje naar een eilandje (Koh Dach) in de Mekong Rivier. We reden een “rondje” van 45 km. Gelukkig was het een goed zadel, zodat het nog goed afliep met de zadelpijn. Maar zo rond een uur of 11 begon de zon toch redelijk te branden en steeg de temperatuur tot 35*C. Trappen maar…..
Gelukkig hadden we af en toe ook wat schaduw. We bezochten een schooltje, dat door WIG gesponsord is. Het zag er heel verzorgd uit. Tafeltjes met een net eronder om je bezittingen op te bergen en de “stoeltjes” waren houtblokken. Enkele wanden waren gemaakt van (nou ja, lege) Heinekenflesjes en ook de vloer was verhard met flesjes. Heb de foto doorgestuurd naar onze Heinekencollega’s. Aan een wand hadden de kinderen allemaal een eigen doorgesneden plastic flesje, waar ze bieslook in kweekten en een wand met bloemetjes. Zag er leuk uit!
Ook op het eiland staan enorm veel tempels, die volop gebruikt worden. Religie leeft hier enorm evenals het bijgeloof! Voor de meeste huizen staan offertempeltjes, waar daadwerkelijk geofferd wordt.
De tweede rit wel een mountainbike gehuurd, maar deze leverancier kwam de afspraak niet na, dus geen fiets te bekennen. Gelukkig kon ik een fiets van iemand lenen. Inmiddels waren we wel een half uur later vertrokken. We gingen naar hetzelfde eiland, maar namen een andere route. Kleine sporen midden door het groen en de akkers en tussen de huisjes door. Het was bewolkt en we dachten beter fietsweer te hebben dan de week ervoor, maar bij iedereen liepen de straaltjes langs gezicht en rug vanwege het vochtige weer. We kwamen langs een complex, dat een prachtig ressort moet zijn geweest met tempeltjes en Boeddha’s . Jammer, helemaal verwaarloosd. Bij de pont werden de runderen te water gelaten, omdat het zo warm was. We hadden er al 42 km op zitten en hadden nog 15 te gaan, maar iedereen had wel genoeg gehad. De zon was té warm. We namen een andere pont en charterden een tuktuk, die onze 3 fietsen achterop bond en ons drieen met fiets thuis bracht voor 8 dollar. Het kan allemaal!
Na thuiskomst uit de douche ben ik op de bank neerploft om er het eerste uur niet meer af te komen.
Inmiddels heb ik me helemaal aangepast aan het leven hier en heb een motor aangeschaft! Wat een vrijheid! Het motto is “Go with the flow”! Het is wel lachen hoor, want in Azerbaijan was het raak, hier is het nog een graadje erger, alleen ze zijn veel socialer in het verkeer. Links en rechts langs je passeren, via de benzinepomp naar de zijstraat en als het sneller gaat over de stoep anders moet je op het verkeerslicht wachten! Linksaf doe je het veiligste gezamenlijk. Je gaat schuin staan, de eerste (ik zorg dat ik niet vooraan sta) gaat een stukje verder naar voren zodat de tegenliggers stoppen of om je heen rijden. Jij schuift mee en de rest stopt vanzelf.. .of niet en dan moet je nog even wachten midden in de chaos. Als je bij het wegrijden moet oversteken en het druk is ga je eerst een stukje aan de linkerkant tegen het verkeer in. Zodra je een gaatje ziet steek je over. Tegenliggers op de motor gaan dan links of rechts om je heen, auto’s stoppen en het loopt vanzelf. Iedereen weet dat het zo gaat en niemand wordt boos.
Inmiddels wonen we in ons appartement . Nog een beetje kaal, want de container is er nog niet, maar wel heerlijk een plekje voor onszelf. Het leukste is de daktuin, waar je het geluid van het verkeer niet hoort. Aangezien het een nieuw complex is en er nog weinig mensen wonen zijn we alleen in de tuin. Er is een gezellige tuinverlichting; het is om half 7 al redelijk donker. Er is ook een grote fitnessruimte waar je gebruik van kan maken. Ik vind het doodsaai en ben meer een teamsporter, maar warempel toch elke avond even op de loopband, want sinds ik mijn motor heb loop ik een stuk minder. Het zwembad is nog niet operationeel.
Drie keer per week ga ik naar Yoga. Nog steeds niet gevallen voor Yoga, maar een beetje beweging is wel lekker en het is een heel gezellig groepje, dat naast yoga ook nog samen optrekt. Mijn tennisracket komt met de container mee. Als die binnen is ga ik met de WIGvrouwen tennissen.
Johan moet op zaterdag werken, maar ook hij wilde wel eens de natuur in. Het weekend boekten we een hotel, dat boven op de berg staat in Kirirom National Park, 100km verderop. Ik moest contant gaan betalen bij een zusterhotel in Phnom Penh. Zo gezegd, zo gedaan. Ik was koud een uur thuis toen we een telefoontje kregen, dat ze ons niet konden ontvangen, want de generator was stuk…. Tja, dat hoort ook bij een ontwikkelingsland. Al heel mooi, dat ze ons niet twee uur hebben laten rijden. We zijn samen op de motor gestapt voor een sightseeing rondje. Je wordt op de tweebaansweg wel van de weg gedrukt. Een dubbele streep of niet het maakt allemaal niet uit. Auto’s, bussen, alles passeert elkaar en als tweewieler doe je niet echt mee.
Op de terugweg kwamen we langs nieuwe textielfabrieken. Aan de buitenkant zien de fabrieken er prachtig uit. Hopelijk is het binnen ook zo. Het was net wisselen van de shifts. Er kwamen tientallen busjes afgeladen vol met tienermeisjes, die achter elkaar op de “vrachtwagentjes” tegen elkaar aangeplakt stonden. Honderden meisjes die uit de fabriek kwamen en honderden die naar het werk gingen. Ze keken eerlijk gezegd niet ongelukkig, maar voor een westerling toch wel een schokkend gezicht. De drukte zorgde er voor, dat we er toch een uur langer over gedaan hebben. En dit keer moesten we wel af en toe stoppen omdat de zadelpijn begon mee te spelen.
Gisteren ben ik met een vriendin naar Wat Opok gereden (“Wat” betekent tempel). Een Amerikaan met de naam Wayne Matthijsse runt daar vlakbij een weeshuis, dat oorspronkelijk een opvang voor terminale Aidspatienten was. De kinderen zijn weeskinderen van overleden patiënten.
Hier stopt mijn verhaal, want vanmiddag stap ik op het vliegtuig naar Nederland (MH016…..) en 1 augustus vertrek ik weer naar Phnom Penh.
Ik zal proberen de foto’s nog te plaatsen. Lukt dat niet dan komt dat als ik weer terug ben.
Wie weet tot binnenkort.